Louis & Josephine

L

ouis weet het nog precies. Met zijn ogen dicht ziet hij haar zo weer voor zich, een heel leven geleden, in die club in Parijs. Bij de bar liepen ze elkaar letterlijk tegen het lijf en raakten aan de praat. Hij was een ontdekkingsreiziger met een eigen luchtballon. Zij vond hem grappig en charmant, vertelde ze hem later. En een waanzinnige danser, wat ze niet vaak zag in een man. Ze danste met hem de Charleston en lachte om zijn plotselinge onhandigheid. Want haar grote ogen leken recht in zijn ziel te kijken en haar gitzwarte vacht en soepele lijf brachten hem danig van zijn stuk. Ze dansten en praatten de hele nacht. En na sluitingstijd, toen ze buiten op de stoep stonden en de zon al opkwam, vroeg Louis haar mee voor een tochtje in zijn ballon. Zijn hart bonkte en huppelde. Maar ze zei ja, en dat was dat.

Ze waren prachtig samen. Extravagant, avontuurlijk en onafscheidelijk. Er werd nogal over ze gesproken want een kat en een hónd, dat gaf geen pas in die tijd. Het maakte Louis altijd trots. Dat een meisje zoals zij, met een man zoals hij… Hij leerde haar vliegen en samen zagen ze de hele wereld. Josephine werd een uitstekende piloot en ze genoten van het uitzicht en elkaars gezelschap. Af en toe waren ze in de stad en werden dan veelvuldig gezien, dansend tot in de vroege uurtjes.

De jaren vlogen voorbij, zoals dat gaat wanneer je gelukkig bent. Hun huid rimpelde, hun haar verdween. En hij had wel tot zijn dood met haar in die ballon had willen blijven, maar uiteindelijk ging het echt niet meer. Nu wonen ze ‘aan de wal’. In een appartement, slechts twee straten van waar ze elkaar ontmoetten. Maar ze waken ervoor de boel dan maar te laten verslonzen. Elke dag poetsen ze hun vel, trekken hun mooiste kleren aan en flaneren door de straten. En op goede dagen kijkt hij haar diep in haar grote, prachtige ogen en ziet daarin nog steeds het meisje van toen. Dan houdt hij haar stevig vast en dansen ze samen een oud dansje, zomaar midden op straat.

prev
next